Archiwum

Za garść boratynek

Kanclerz zacmokał po wyjątkowo tęgim łyku wina, pochylił się nad regestrem wojsk. W skupieniu analizował spis artylerii.

- Mości Ossoliński, nie szukaj szczęścia tam, gdzie go nie znajdziesz – usłyszał. Zniecierpliwiony podniósł głowę. Królowa siedziała naprzeciw kanclerza, bawiąc się nóżką kielicha. Krwistoczerwony alikant zakołysał się, zamigotał w krysztale.

- Przegraliśmy – Ludwika uśmiechnęła się w odpowiedzi na pytające spojrzenie kanclerza - Jan Kazimierz zachorzał, klęska niczym dłoń Wszechmogącego przygniotła go do ziemi. Naszym zadaniem jest go podnieść i nareszcie ukoronować.

- Poderwiemy kraj! Szlachta stanie przeciwko bisurmaninowi! – zawołał w desperacji Ossoliński, dudniąc o stół Wielką Pieczęcią, schowaną starannie w aksamitnym saku. Królowa uśmiechnęła się ponownie.

- Piękny plan, kanclerzu, ale porozmawiajmy o konkretach. Kto miałby stanąć? Chmielnicki na palu u Wiśniowieckiego, Jarema zresztą nie kwapi się, żeby wyruszać z Ukrainy. Radziwiłłowie jak zwykle mają własne plany. Lubomirski i reszta warchołów? No, może oni. Jeśli się każdemu z osobna w pas pokłonimy i kasztelanię, względnie województwo krakowskie przyobiecamy.

- A gdyby tak... - zamruczał kanclerz – gdyby tak między bisurmanami dyferencję zasiać? Przecież Ibrahim to wywołaniec, banit, w Konstantynopolu czeka go topór albo jedwabny sznur. Gdyby tak aliantów znaleźć… oficyjerów przekupić… a jednocześnie sułtana Mehmeda w gości do nas nie zapraszać, bo zaproszony gościny nie odmówi, jeno wyprosić go będzie trudno. Ale może jaki emir, sławy chciwy… wygruzić jednych janczarów drugimi, niecnotę i szelmę Ibrahima na stosie spalić i w armatę wetkać… Taaaak… nie będziem rzepy z ognia własnymi rękami wyciągać, jeno niech się Maurowie sami rżną, a bez litości… - gadał dalej Ossoliński, patrząc się bezwiednie na ołowiane gomółki okna.

- Ależ to potrzebny byłby nam poseł, goniec, który powiózłby listy do krain bisurmańskich. Ktoś, kto zna tamte tereny, kto rozmawiał już z osmańskimi urzędnikami, bejami i emirami. Kto wie, gdzie wręczyć bakszysz, a gdzie tylko mocniej tupnąć nogą…

- Ba! – jęknął kanclerz, nagle sprowadzony na ziemię – Gdzież takiego ambasadora znaleźć?

- Myślę, że całkiem niedaleko – królowa uśmiechnęła się promiennie, po czym wstała i niemal wybiegła z komnaty. Kanclerz pociągnął tęgi łyk wina, splótł dłonie na brzuchu i zamyślił się głęboko…

***

Królowa minęła korytarz i podeszła do masywnych, dębowych drzwi, ukrytych za załomem. Mimo dyskretnej lokalizacji, do skrzydła ktoś przybił pergamin z napisem „NON DISTURBARE ARCHITETTO LAVORO”. Ludwika delikatnie nacisnęła klamkę i wślizgnęła się (choć to słowo nie przystoi do opisów królowej) do środka.

Wzrok mantuańskiej księżniczki spoczął najpierw na figurce Imhotepa, przywiezionej przez właściciela z jednej z wypraw do dalekiego Egiptu. Jednak złoty bałwan nie był w stanie obdzielić tego miejsca boskim (choć pogańskim) porządkiem. Mówiąc wprost: w środku panował bałagan. Potargane i pomięte arkusze papieru zalegały na podłodze, stołach i pulpitach, potęgując wrażenie chaosu wywołane przez sterty książek, stosy niedokończonych modeli, „Już-Za-Tydzień-Łaskawco-Gotową” harfę, zwoje plansz i map, a nade wszystko – wiszące pod sufitem modele „ornitopterera”, zwanego przez dworzan „Latającym Smokiem”: a więc maszyną, która wedle zamysłów autora miała unosić ludzi pod niebiosa, ba! trasę z Warszawy do Konstantynopola pokonywać w mniej niż 12 godzin…

Przy centralnym pulpicie, odwrócony plecami, stał odziany z zamorska mężczyzna. Uzbrojone w kątownicę i rysik dłonie krążyły po arkuszu, nanosząc linie, dzieląc odcinki, odmierzając odległości. Oto kolejne dzieło tworzył Tytus Liwiusz Burattini - dyplomata, architekt, mierniczy, geograf, archeolog, etc. – Włoch, od lat pięciu na służbie Korony Polskiej.

- Miseria... Porca miseria...- mruknął i szybkimi ruchami potargał rysunek. Strzępy papieru pofrunęły na podłogę. Ludwika dyskretnie chrząknęła.

- Che cosa… Wasza Miłość! – zawołał Burattini, ukłonił się i szybkim ruchem nałożył na głowę perukę, ciśniętą na niedokończoną lutnię.

Królowa usiadła na jednym z cudem wolnych krzeseł, delikatnie przesuwając spadającą niemal ze stołu makietę pałacu.

- Mości Burattini! – zaczęła - Jak wiesz, Osmani po Rzeplitej się panoszą, Ibrahim plugawe swe łapy po koronę wyciągnął. Musimy działać, i to konkretnie. Mam dla Ciebie zadanie, więc nadstaw asan uszu, gdyż nie będę powtarzać. Ruszysz z misją dyplomatyczną. Do Turków…

Tu Ludwika rozwinęła przed Włochem koncepcje, których wspólnym mianownikiem było pozbycie się Ibrahima – i Osmanów – z ziem polskich. Burattini słuchał uważnie, analizując w myślach wstępne możliwości działań. Bywał, owszem, na ziemiach pod panowaniem sułtańskim, ale jako mierniczy, geograf i archeolog. Sojusznik przeciwko Ibrahimowi?

Wiem, że służysz asan Koronie nie z serca, a za pieniądz – zakończyła rzeczowo Ludwika – i sprawy polskie… - Burattini zaczerwienił się i przerwał:

- Rzeczpospolita, miłościwa pani, przyjęła mnie jak syna, gdym z Germanii musiał umykać, więc jak matkę ją umiłowałem. Z serca misji się podejmę, a za łaski dotychczas otrzymane mus mi się odwdzięczyć. Z własnej kiesy opłaciłem regiment pikinierów, który z Meklemburgii właśnie wyrusza i w trzy tygodnie pod Poznaniem stanie. Ekspens wszelki ja pokryję, a oddział – pod rozkazy waszej miłości przekazuję.

- Wybacz, mości Tytusie – szepnęła królowa - w takim razie jedź i szukaj sojusznika. Pan de Noyers przekaże Ci listy do Rakoczego, do minorytów stambulskich oraz pieniądze. Ruszysz natychmiast – zakończyła i podniosła się z krzesła. Burattini złożył głęboki ukłon.

Ludwika opuściła pomieszczenie. Tytus zdjął perukę i zaczął przekopywać jedną ze skrzyń. Stojący na półce złocisty Imhotep spoglądał uważnie na swego ucznia…

Res continuetur…

Autor: Inkwizytor

• Żucho

  2011-12-21 22:10:14 napisał(a):

  Owczy, obawiam się, że Pacta Conventa nie do końca na to pozwolą :P

• Owczy

  2011-12-20 22:19:35 napisał(a):

  Po prostu na IMP trzeba będzie zabrać ze sobą jakiś argument siły np. buzdygan i ręcznie się będzie wygrywać wszystkie mecze :)

• 5ka

  2011-12-20 21:48:29 napisał(a):

  @Bukowski Niestety większość osób wyznaje zasadę "jak nie możesz pokonać przeciwnika to się do niego przyłącz" :/

• Rafaell

  2011-12-19 16:21:25 napisał(a):

  To dobry plan jest. Nie do wdrozenia niestety, jak to Rzplitej bylo, jest i bedzie.

• kajakowski

  2011-12-15 17:13:35 napisał(a):

  Brawo, Panie Bukowski! Pax między chrześcijany! Naprzód, kto Rzplitą - Matkę naszą miłuje!

• Owczy

  2011-12-15 09:17:32 napisał(a):

  Jest to jakiś plan i to całkiem dobry :D Śmierć Niewiernym!

• Bukowski

  2011-12-15 08:45:13 napisał(a):

  Plan na pozbycie się Osmańca z Rzeczypospolitej już jest. każdy przerabia swoją talie na rozwałkę osmańskiej oddziałówki, pal diabli inne strategie i frakcje. Jeno kilku chciwych sławy się jeszcze wyłamuje i warcholsko chcą bić wszystkich Polaków, a Osmanom zadku później nadstawiają (tak, tak to o Tobie panie R).

Dodaj komentarz