Archiwum

Elekt wybrany. Zmiany w grafice ogłoszone. Nowy cennik już za nami. Czegóż więcej można chcieć? Aaaa, Tytus jeszcze do Stambułu nie dotarł!

(część pierwsza)
(część druga)
(część trzecia)

Koła karety turkotały wesoło po kamieniach drogi pamiętającej jeszcze przemarsze rzymskich legionów. W powietrzu czuło się intensywny zapach traw, żywicy, miodu i owoców. Słoneczna Wołoszczyzna witała gości feerią barw i aromatów. Kolebiący się sennie w siodłach hajducy zabijali czas pieprznymi opowiastkami, w których prym wiódł zwłaszcza wzięty uprzednio w plen Lucok. Sabat z marszu przypadł drabantom do gustu, powszechny entuzjazm wzbudziły szczególnie opowieści o krakowskim piciu, śląskim smolarzu i balonie, Szwedzie Eryku któren bab od chłopów odróżnić nie potrafił czy też kobiecie-niedźwiedziu. Nawet Tytus wysłuchał ich zza zasłonki i znalazł zacnymi.

Magnaci zakończyli swe spotkanie z posłem ze Stambułu, na którym padło nazwisko kandydata zaakceptowanego przez zwaśnione strony. Jeszcze dziś heroldzi ogłoszą kto będzie elektem frakcji osmańskiej w nadchodzącej elekcji - zakładając, iż spiskowcy pozbędą się Ibrahima I.

Kto zatem może stanąć do stronu Rzeczpospolitej? Na pewno będzie to jeden z trzech poniżej sportretowanych* kandydatów:

Zatem niniejszym konkurs ogłaszam za zakończony, a o 21:00 ogłoszenie kandydata do tronu!

* zdjęcia dzięki uprzejmości Wikipedii

Dziś kolejna część opowieści stanowiącej preludium do ujawnienia osoby Elekta stambulskiej frakcji. Jutro zaś ogłaszam kto będzie Elektem. Drżyjcie, Niewierni!

(część trzecia)
(część druga)
(część pierwsza)

Starszy mężczyzna jechał na czele zbrojnej kolumny. Kindżał za jego pasem wciąż jeszcze ociekał krwią. Rozprawa ze zdrajcami zajęła im, nie więcej, niż kilkanaście minut. Odwrócił się za siebie – coraz słabiej widział kolumnę jeńców, którą eskortowała większa część jego oddziału. Przy sobie pozostawił jedynie dwudziestu Spahisów – najbardziej zaufanych i najlepiej wyszkolonych, spośród nich. Powiódł wzrokiem po ich twarzach – czasem spokojnych, czasem zdradzających napięcie, w większości srogo doświadczonych wojennym rzemiosłem. Znów przeniósł spojrzenie przed siebie. Myślał o czekającym go zadaniu. Nie bał się Polaków – szanował ich jako godnych wrogów i wiedział, że poseł w ich rękach był całkowicie bezpieczny. Sen z powiek spędzali mu Ci, których nienawidził najbardziej – słudzy Ibrahima – wygnanego sułtana, okrutnika bez miary. Ci, którzy całą swą przyszłość związali z jego panowaniem. Oni nie mieli nic do stracenia – w obcym Państwie, z wojskami tak nielicznymi, że jeśli tylko Polacy się ockną to przegonią ich, albo powywieszają na najbliższych gałęziach.

Dzisiaj niezapowiedziana wcześniej, kolejna odsłona cyklu "Za garść boratynek", która to stanowi preludium do ujawnienia osoby Elekta stambulskiej frakcji. Jutro ciąg dalszy fabularnych perypetii Rzeczpospolitej, a w piątek finalna część opowieści.

(część pierwsza)
(część druga)

W drzwiach do gospody stał Mikołaj Mielicki. Poszukiwany usilnie przez dwór królowej Ludwiki rzekomy agent Ibrahima nagle objawił się na ziemi lubelskiej. Towarzyszyło mu kilku ponurych drabów w błękitnych, szamerowanych żupanach. Dwóch weszło od stanu, widać konno przybyli, jeden zaś, o wyjątkowo wielkim brzuchu i pysku, rugał właśnie oberżystę.

- Te, zsido! Az autóm mentek iskolába! Miejszcze! Miejszcze żrób! Nem velem ezek a számok!!

(część pierwsza)

- Hooo, hooo, idzieee!
- A mocniejże, bestyjo zatracona!
- Bacuga! Z krzyża! Z krzyża!
- Nie idzie, mać jej gamratka, w te i wewte końskim bęsiem po ściernisku ciągana!

Tytus Liwiusz Burattini, tajny poseł Ludwiki Marii i kanclerza Ossolińskiego, podniósł głowę znad pergaminów. Hajducy królewscy, dzielnie od Warszawy towarzyszący mu w wyprawie, bardzo hałaśliwie usiłowali wyciągnąć z błota karetę, którą imć Tito wybrał się w podróż. Pan poseł skorzystał z okazji, żeby hycnąć niepostrzeżenie w krzaki za potrzebą numero uno, a teraz studiował regestry wojsk Ibrahima, stacjonujących w Polsce. Nie bardzo miał jednak do tego głowę, gdyż Rzeczpospolita po raz kolejny prezentowała bogactwo form wszelakich. W tym momencie głębokość kałuży, jak i obfitość błota na polskich drogach zadziwiały pana posła w jednakim stopniu co soczystość i dosadność trudnej polskiej mowy.

Ostatni widok, który ujrzał Michał Kociełł, to oddział wojskowy zmierzający ku stolicy. Któż to jechał do Warszawy i w jakim celu?

Na te pytania odpowiedzieć miał wynik Mistrzostw Mazowsza. Zwycięską frakcją zostali Osmanowie, zatem oto dalszy ciąg tej historii...

Zasadniczo zorientowałem się, że nigdy nie opisaliśmy co oznacza wysokość danego współczynnika przy postaci. Słowem, ile szabli i ile kresek ma przeciętny szarak, a jak wygląda profil tęgiego zabijaki.

Zapraszam Was do przeczytania kolejnej odsłony fabularnego rozwoju Veto, związanej z publikacją nowego dodatku, po części pierwszej opublikowanej jakiś czas temu.

Jak potoczą się losy Rzeczpospolitej? Jaką rolę mają nowi bohaterowie? Odpowiedzi znajdziecie w rozwinięciu artykułu, a na koniec najważniejsza sprawa - ciąg dlaszy opowieści zależy od Was, gracze!

Tak jak na wiosennych Mistrzostwach Polski Wasze zmagania zadecydowały o inwazji Osmanów na Rzeczpospolitą Obojga Narodów, tak wrześniowe mistrzostwa pokażą kto przyjdzie z odsieczą ojczyźnie.

Dzisiaj chciałbym Wam zaprezentować kolejny tekst fabularny autorstwa Krzysztofa Maja, który przybliży nieco postaci i zdarzenia, z którymi spotkać się będziecie mogli w najnowszym dodatku do Szlacheckiej Gry Karcianej Veto o nazwie Krwi!, który ukaże się w okresie wakacyjnym 2011 roku. Zapraszam do lektury!

Czas na kolejny artykuł pióra Michała "Wiewióra" Musiała, tym razem opowiadający historię kilku niewiast...

Zapraszamy do lektury.